"... اتاق تعويض لباس شبيه يك آشپزخانه كوچك خالي است. يك سينك ظرفشويي، چند كتري و چند كابينت كوچك درب و داغان. مانتويي كه برايم آورده‌اند را تنم مي‌كنم و از اتاق بيرون مي‌زنم. خانم پليس بيرون اتاق ايستاده نگاهي به سرتاپايم مي‌اندازد و مي‌گويد: «مانتوي قبلي‌ات را به من بده. اين مانتو ديگر برايت قابل استفاده نيست. پيش ما بماند بهتر است.» "

"... اما چيزي كه بيشتر از همه جلب توجه مي‌كند، دختر جواني است كه تخته وايت‌برد كوچكي را جلويش مي‌گيرد و يك خانم پليس با دوربين رو به رويش مي‌ايستد و از او عكس مي‌اندازد. برق فلاش دوربين همه را ميخكوب مي‌كند و اعتراض‌ها شروع مي‌شود. «شما كه گفتيد فقط تعهد مي‌گيريد. پس چرا عكس؟»، «خانم براي چي عكس!» «ما رو به هواي تعهد آوردين مگه ما مجرميم كه عكس بندازيم.» خانم پليسي كه مسن‌تر از همكارانش است از صندلي‌اش بلند مي‌شود و با صداي بلند مي‌گويد: «خب آرام باشيد، شلوغ نكنيد. هيچي نيست مگه داريم چي كار مي‌كنيم يك عكس ساده است.»"

می توانید گزارش کامل را در سایت هفته نامه 40 چراغ بخوانید.

حرفک۱: فکرش را بکنید که به خاطر کم بودن نیم وجب پارچه با دختران مثل قاتلها رفتار می کنند. ( البته نه همه قاتلها، در این خراب شده بعضی قاتلها حتا می توانند فیلمساز شوند و به فرهنگ خدمت کنند.)

حرفک۲: ملتی به این ماستی نوبر است، اساسی!